ÜMİTSİZ

sonun başlangıcının yolunu tutmuşken....
ne de olsa bu da bir başlangıç diyerek mi avutsam kendimi
yoksa ellerimden birisi tutar da beni kurtarır mı diye beklesem.
ya da bir prozac alıp modern-yasal uçma evresine mi girsem?
siyah-beyaz türk filmlerini izleyip replikleri mi bir yere kaydetsem?

siz ne yapardınız, hiç ümit kalmadığını hissettiğiniz anlarda???